Η συνάδελφος Γεωργία Παπαδοπούλου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 45 χρόνων, μετά από γενναία μάχη με τον καρκίνο. Ήταν σύζυγος του ρεπόρτερ του Ολυμπιακού Σταύρου Γεωργακόπουλου. Η αγαπημένη του σύζυγος, Γεωργία, “έφυγε” από τη ζωή τα ξημερώματα, έχοντας δώσει γενναία μάχη με τη λευχαιμία για τέσσερα χρόνια. Ο συνάδελφος με τη σύζυγό του ερχόντουσαν τακτικά και στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πάτρας και γι’ αυτό στη συγκινητική δ’ήλωσή του ο συνάδελφος κάνει αναφορά και στους γιατρούς που παρακολουθούσαν την σύζυγό του…
Η Γεωργία Παπαδοπούλου ήταν συνάδελφος, εργαζόμενη για πολλά χρόνια στην εφημερίδα “Πρωταθλητής”, επιφορτισμένη με το ρεπορτάζ βόλεϊ, ενώ για πέντε μήνες ήταν κομμάτι και του SPORT24 Radio. Αφήνει πίσω της τρία παιδιά και τον αγαπημένο της Σταύρο, πριν συμπληρώσει τα 45 της χρόνια.
Ο ίδιος θέλησε να μοιραστεί το λυπηρό γεγονός μέσω του λογαριασμού του στο Facebook, ευχαριστώντας τους γιατρούς που βρέθηκαν στο πλάι τους όλο αυτό το διάστημα και έκαναν τα αδύνατα δυνατά σε αυτόν τον πολύ σκληρό αγώνα.
“Σήμερα υπό νορμάλ συνθήκες θα έπρεπε σε αυτό εδώ το post να σας ευχαριστήσω για τις ευχές σας λόγω της χθεσινής γιορτής. Ξημέρωσε, ωστόσο, μια πολύ δύσκολη μέρα για την οικογένειά μας. Η Γεωργία Παπαδοπούλου, ο δικός μου Γώγος, έφυγε στις 4.05 π.μ. έπειτα από 4 χρόνια σκληρής και περήφανης μάχης με τη λευχαιμία. Από την πρώτη ώρα ως την τελευταία, πάλεψε γενναία, με όλες της τις δυνάμεις και με απίστευτη αξιοπρέπεια για να νικήσει.
Κέρδισε πολλές “μάχες”, αλλά ο εχθρός αποδείχθηκε ανίκητος και κάθε φορά επέστρεφε πιο δυνατός. Αφήνει πίσω της τρία υπέροχα παιδιά και γλυκές αναμνήσεις 25 χρόνων. Δεν πρόλαβε να φτάσει τα 45 χρόνια της, αλλά θέλω να πιστεύω ότι έζησε όμορφα, παρότι το νήμα κόπηκε πολύ νωρίς και πολύ άδικα.
Υ.Γ.: Ακόμη και μέσα από το νοσοκομείο φρόντισε χθες να μου κάνει το τελευταίο δώρο. Ζήτησε, μάλιστα, να το έχει στα χέρια της, λίγο πριν φτάσω, για να μου κάνει έκπληξη. Μου την έκανε κι έφυγε με το πού άλλαξε η μέρα. Μαχήτρια, περήφανη, με το χαμόγελο στα χείλη και με τα παιδιά μας στο μυαλό της ως την τελευταία ανάσα… Ακόμη κι από εκεί ψηλά, είμαι σίγουρος, ότι θα είναι πάντα δίπλα μας”.
